Gewoon Kenzië

en het bewijs

foto van Kenzië Ceusters
foto van Kenzië Ceusters

iets moeten bewijzen iets bewijzen waarvan iedereen weet dat het niet bewezen kan worden,

daar rond bestaat het grootste deel van mijn leven

bewijzen dat ik in deze maatschappij pas,

waarvan iedereen toch al jaren weet dat de maatschappij niet in mijn denkpatroon past.

mezelf moeten bewijzen begon al in een vroeg stadium van  mijn leven

ik was amper drie en ik moest me al bewijzen tegen over mijn leeftijdsgenoten mijn ouders zussen en familie.

dokters die me autistisch verklaarden voor het leven zorgbehoevend

ik was in hun ogen niet in staat om met mijn leeftijdsgenoten om te gaan

zelfs mijn eigen vader probeerde profijt uit mijn statuut te halen ik was voor hem een soort van instrument dat je tijd tot tijd kon bespelen .

op mijn zesde levensjaar moest ik van mijn vader gaan voetballen " dat is iets wat grote jongens doen "

maar voetbal is iets wat ik echt niet wilde doen,

maar protesteren zou mij blauwe plekken en enkele minuten marteling opleveren.

dus volgde ik als een brave jongen de bevelen van mijn vader.

het duurde nu wel geen 3 maanden voor ze doorkregen thuis dat er geen voetballer in mij zat.

fotograaf Kenzië Ceusters
een beetje gewoon mezelf

dus kreeg mijn moeder het geniale idee om mij naar het ballet te sturen op zich geen slecht idee het ballet heeft een groot deel van mijn leven verder bepaald maar als enigste jongen tussen al deze roze tutu's zag ik na een jaar les niet echt meer zitten.

in de tussentijd waren mijn ouders gescheiden,

moest mijn vader van mij niets meer weten "het profijt dat hij voordien uit mij kon halen was hij nu kwijtgespeeld."

en kreeg ik de unieke kans van mijn moeder om met mijn jongste zus tekenlessen gaan te volgen mijn wereld ging open mijn leerkrachten waren twee unieke exemplaren.

mijn lerares was een kalende vrouw die een staaltje tekenkunst in haar handen en hart had.

een van de grootste voorbeelden die mijn weg in de kunstwereld zou helpen bewandelen.

ze vertrouwde op mijn kunnen ze zag in mij iets wat iemand anders niet zou gezien hebben in mij en dat gaf mij meer vertrouwen in mezelf.

maar door dat mijn moeder een huishouden alleen moest regelen en mijn vader een nieuw gezin had en het onze vergeten was moesten mijn zus en ik  onze lessen stoppen.

tijden gingen voorbij ik studeerde af in een buitengewoon lager onderwijs ( blo ) en in plaats van naar een gewoon basisonderwijs gestuurd te worden werd in weer gedropt in een buitengewoon secundair onderwijs gestuurd wat mijzelf bewijzen nog moeilijker maakte.

in deze jaren sloot ik mij af van al de mensen die ik kende in bouwde een muurtje rondom mij heen.

Beeld van Sint Rochus  een groepsproject
Beeld van Sint Rochus een groepsproject

sloot geen vriendschappelijke contacten met iemand en als ik een excuus kon  vinden om thuis te blijven dan vond ik die ook.

ik voelde me niet thuis op deze school werd mentaal en lichamelijk vernederd.

maar net zoals mijn kalende lerares was er in mijn opleiding als schilder decorateur twee leerkrachten die meer in mij zagen dan ik in mezelf zag.

door een van deze leerkrachten ben ik op mijn zeventiende levensjaar in de beeldhouwkunst gerold.

eerst zag ik hem als mijn rivaal "zo zien leerlingen leerkrachten zeker?" maar toen ik mijn studie begon in de beeldhouwkunst zag ik een ander persoon achter de leerkracht.

nu mijn studie als beeldhouwer is afgerond en weer een nieuwe studie ben begonnen.

heb ik ontdekt dat ik door al deze jaren mezelf heb blijven bewijzen zonder het zelf door te hebben.

het heeft me groter gemaakt dan ik ooit zou durven gedroomd te hebben,

mensen kijken nu naar mij op ik ben een voorbeeld voor hen geworden.

maar bovenal heb ik het bewijs geleverd.

een bewijs van mijn bestaan en kunnen.

een bewijs dat in het begin niet bewezen kon worden